marjorieke glaudemans

marjorieke-glaudemans

reflecteerder
Sinds ik ruim 25 jaar geleden afstudeerde aan de kunstacademie  is de vraag in hoeverre we zelf de wortels vormen van onze gevangenschap grond van mijn werk. Dit heeft geleid tot een werkpraktijk welke zich steeds meer buiten het kunstdiscours is gaan afspelen. Mijn fascinatie voor ‘waarnemen wat we voor waar nemen’ heeft vorm gekregen in reflecteren; in converseren vanuit open vragen. Want hoe doe je dat nu eigenlijk, reflecteren op jezelf in de georganiseerde wereld van alledag, zonder in een kritisch moralistische exercitie terecht te komen en juist mogelijkheden, ruimte in de gevestigde orde, blijven onderscheiden? Reflecteren is iets wat volgens mij midden in het dagdagelijkse plaats heeft en niet zijdelings op een verloren zondagmiddag.
In mijn werkpraktijk voor mens in organisatie ben ik erop uit het een tweede natuur te laten worden. Een parallel spoor wat je in contact houdt met wat je aan het hart gaat, voorbij het functionele denken.